Bazılarımız şiirlere, şarkılara, filmlere, kitaplara tutunuyor. Sanırım artık insan, tutunamıyor insana… - Oğuz Atay

Geçmiş ve Gelecek

Bazen sadece bir boşluğa bakıp saatlerini geçirebilr bir insan. Boş bir sayfaya bakarak tamamını doldurabiliriz kaleme kağıda dokunmadan. Ve hayatı boyunca korkabilir birçok şeyden. Mesela kaybetmekten acı çekmekten, geçmişinden,hatta belki de korkmkatan. Bazı insanların geçmişleridir asıl korkuları,bazılarınınsa geleceği. Bazısını öldürmüştür çoktan geçmişte hayat,bazısını da beklerş gelecekte acı ve keder. Güzel yarınlar derken insanlar yarınları kötü dünleri olur korkmaktan.Korkuya tutsak olmamak,korkuyu içimizde tutuklamak gerekir. Korku insanı aptallaştırır çünkü. Geride olanlara takılıp, ileriye bakmamak mahveder insanı. Peki ya insanın korkuları geçmişte yaptıklarıysa? Ya da geçmişleri asıl korkularıysa? Yarının ne getireceği belli olmayan bir dünyada, dünden kalan taşlara takılarak yürümek ne kadar mantıklı onların üstüne basıp geçmek varken. Dün çok şey eksildi derken, yarın da neler gidecek bilmiyoruz hayatımızdan.Bilsek eğer nasıl yaşardık bu korkuyla? Dünü iyice bilmek gerekirken yarını bilmemek en iyisidir. Bilmediğimiz yarınlardan korkmazken, artık ezberlediğimiz dünlerden de korkmammamız gerekir.


Biz bir ağaç gibiyiz aslında. Küçük bir fidandık bir zamanlar. Ardından büyüdük meyve verdik. Ve dökeceğiz yapraklarımızı sonra yeni bir baharda tomurcuklanıp doğmak için. Yani biz de her öldüğümüzü sandığımızda doğuyoruz tekrar. Ölmeye değil, yarın yeniden nasıl doğarım diye bakmalı insan. Belki de daha iyi doğmak için. Ölüyoruz biz de tekrar tekrar.


En Güzel Özgürlük

Bir kuş gib uçmaktır özgürlük, uçsuz bucaksız gökyüzünde. Çılgınlar gibi yüzmektir sınrıları tanımadan balıklar gibi. Koşmaktır belki de sonunu bilmediğimiz bir yolda. Ben bir kuşum, uçuyorum engel tanımayan kanatlarımla. İnsanlara uçmayı öğretiyorum. En dipteyken bile her zaman gökyüzüne bakabileceğimizi gösteriyorum. Uçmak için hazır olan kanatları açıyorum.Bir zamanlar benimkileri de açan o kişi gibi. Onunla tanışmam bile belki de hayatımda yaptığım en güzel hataydı.


Birisine çarptım köşeden dönüp koşarken. Yere düştü, kalkmasına yardım ettim. Dalga geçti birkaç insan öyle düşmesine. O vasıtayla tanışmış olduk. Birkaç yerde karşılaştık. Sanki bir şey çok dikkatimi çekmişti onda. O zamanlar fark etmemiştim ama çok sonradan anladım.Hayat enerjisi, umutlu bakışları, hatta tamamen bakış açısıydı belki de beni ona çeken. Birkaç defa buluştuk. Sonra bisiklete bindik o yanımda otururken. Beraber boş sokaklarda çılgınlar gibi koştuk ben onun arkasından iterken. Güneşin doğuşunu izledik zirvedeki kuşlarcasına, uçsuz bucaksız karanlık gecelerin sonlarında. En çok da yardım ettik çevremizdekilere. Umutlatları olduk. Onlara umut bulduk. O hep bir numarayken bu işlerde, ben arkasındaydım yaptığı her işle olduğu gibi. İnsanlara yol gösterirdi.Ne yapmaları gerektiğini, kendilerinin özgürce davranlamarı gerektiğini söylerdi. Sonra benden ond yardım etmemi istedi. Yüzmek istediğini, daha önce hiç o duyguyu tatmadığını söyledi. Hiç o kadar özgür olmadığını... Her şeyi ayarladım akla gelip gelmeyecek. O gün yüzdü ilk defa. Onun ilk kez denediği şeyi beraber yapmıştık. Çok eğlendi çocuklar gibi. Asla unutmayacağım demişti. Ben de hiçbir zaman unutmadım. Birçok şeye imza attık yine beraber. Eğlendik belki de çılgınlar gibi. Hayatımızı yaşadık özgürce. Sonra bir gün yoldan geçerken karşıya, kaçamadı arabanın hızından. Demiştim ya hani hayatımda yaptığım en güzel hataydı diye.O gün koşmam, ona çarpmam, hiç kalkmadığı sandaşyesinden düşürmem, en güzel hatamdı. Birkaç defa nasıl böyle birinsan olduğunu sormuştum ona hayran hayran bakarken. Hep bacaklarını gösterir, asıl özgürlük burda bitmez derdi. Kafasını gösterip, asıl özgürlük burası işte, sen ne kadar hissedersen yaşadığını, ne kadar düşünürsen o kadar özgürsün derdi. Her şey benim kafamda biterken neden iki kemik parçasının çalışmamasıyla özgürlüğüm elimden alınmış olsun ki derdi.Ondan sonra toparlayamadım kendimi belki uzun bir ara, ama sonra bıraktığı yerden umut oldum ben de onun bir zamanlar olduğu gibi umutsuzlara. Çünkü kafamızda bitiririz her şeyi.


Biz kuşun iki kanadı olup aynı hayallere uçtuk beraber. Balık olduk yüzdük mesafe tanımadan Biz koştuk çılgınlar gibi engelleri tanımayarak. Biz en başında,özgür biz olduk. Sadece inanırken kendi hayallerimize,kafamızda tammalarken her şeyi, özgürlüğümüzle biz olduk.


Eslemnur ARSLAN